ch_a_m_p: ชื่อนี้ต้องมีขีด

หมายเหตุ

เรื่องเอนทรีนี้เป็นเรื่องจริงผสมแต่งนะครับ

1

เธอชื่อเบลล์ครับ

เราเจอกันที่หน้าบูทสีเหลืองสดในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ เธอเป็นสาวสูง โครงหน้าเรียวยาว หน้าตาสดใส ใส่แว่นตากรอบสีแดงครึ่งเดียว เหมือนกับแว่นตาของผมที่เพิ่งตัดมาเมื่อสองวันก่อน ท่าทางตอนเธออ่านหนังสือนั่นน่ารักจับใจเลยทีเดียว

แวบแรกที่เห็นเธอผมนึกถึงไอ้ด้น เพื่อนที่ภาควิชา และภูภู่ ณ เอกซ์ทีนขึ้นมาทันที ความจริงก็จะนึกถึงทุกครั้งที่เจอสาวแว่นที่น่าสนใจนั่นแหละ อ้อ นอกเรื่องอีกนิด คือถ้าใครอยากส่องสาวแว่น สาวๆ ที่รักการอ่านหนังสือซักหน่อย แนะนำให้มาส่องที่งานนี้ จะมีโอกาสเจอได้เยอะกว่าปกติมาก อย่าไรก็ตามถ้าไม่นับกรณีเพื่อนผมที่พาแฟนมาเดทที่งานหนังสือทุกครึ่งปี โอกาสที่จะเดินเข้าไปจีบใครเอาดื้อๆ ก็เข้าใกล้ศูนย์เหมือนกัน

แต่ก็ไม่ใช่ศูนย์นี่นะ...

เราได้คุยกันนิดหน่อย จากนั้นผมก็หันมาส่งหนังสือพร้อมเงินให้คนขาย พอผมหันกลับมาอีกที เธอก็หายไปแล้ว

2

ปกติถ้าเราไม่รู้จักกัน และคนนั้นไม่ใช่คนที่อยู่ประจำบูท ยากมากที่เราจะเจอใครซ้ำอีกครั้งในงาน (บางครั้งอาจเป็นเพราะเราไม่สนใจจะจำ) แต่ผมเจอเธออีกครั้งที่บูทขายนิยายบูทหนึ่ง

เหมือนเราจะคุ้นเคยกันมากขึ้นแล้ว เราเลยได้คุยกันมากขึ้นอีกหน่อย ช่วงเวลานั้นช่างน่าจดจำเอาไว้ให้นานๆ แต่คงไม่ดีที่จะรบกวนใครนานๆ ในงานหนังสือแบบนี้ ผมจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดๆ อะไรนิดหน่อย ก่อนจะจากเธอไปอีกครั้ง

3

ถ้าผมไม่ได้เจอเธออีก ผมอาจจะจำเธอไม่ได้ก็ได้

แต่เธอคงลืมผมไปแล้ว หลังจากที่เธอส่งถุงหนังสือพร้อมเงินทอนให้ผม

4

แก้ข้อสงสัยจากเรื่อง

• ผมรู้จักชื่อเธอจากป้ายชื่อบนหน้าอก
• ที่บูทแรก ผมพูดกับเธอว่า "ขอโทษนะครับ"
• ที่บูทที่สอง เราคุยกันเรื่องหนังสือที่ผมจะซื้อ
• ที่ผมกดโทรศัพท์มือถือ ผมกดเครื่องคิดเลขคำนวนว่าต้องจ่ายเงินเท่าไหร่

ปล. งานคราวนี้ค่าเสียหาย 2522 บาท ช่างไม่บันยะบันยังอะไรเช่นนี้
ปลล. เอาน้ำมาสาดกันได้นะ